Aynı kalp rahatsızlığıyla aynı kaderi paylaşan iki yaşlı adam,aynı odayı da paylaşıyorlardı.Tek fark biri cam kenarında diğeri ise duvar dibinde yatıyordu.Cam kenarındaki yaşlı adam her gün camdan bakarak arkadaşına dışarısını anlatırdı.

-”Bugün deniz sakin ,yine de hafif rüzgar var sanırım,çünkü uzaktaki teknenin yelkenleri rüzgarla doluyor.Park bu sabah sakin,iki salıncak dolu iki salıncak boş,dünkü sevgililer yine geldi,aynı yere oturup konuşmaya başladılar,el ele tutuştular, ne kadar da yakışıyorlar birbirlerine.

-Erguvan ağaçları ne kadar güzel açmış.Her yer mor bir renk almış,erik ağaçları da beyaz çiçekleriyle onlara eşlik ediyor.Denizin üzerindeki martılar bu günkü yemeklerini arıyorlar,ne güzel de dalıyorlar suya.”

Günler böyle geçip gidiyordu,taki cam kenarındaki adam kalp krizi geçirene kadar.İşte o anda duvar kenarındaki adam düğmeye bassa kurtaracaktı arkadaşını ama şeytana uydu,bunca zamandır sadece dinleyebiliyordu,artık görebilirdi de,işte bunun için düğmeye basmadı ve hemşireyi çağırmadı.

Aynı kaderi paylaştığı kişiyi ölüme gönderdi ama o bunun haklı bir savunma olduğunu düşünüyordu .Ertesi gün hasta bakıcılar ölen yaşlı adamın yerine kendisini yerleştimeye geldiler.Hemen yatağının yerini değiştirdiler,işte o günlerdir bakmak istediği manzarayı nihayet görecekti.Başını kaldırdı ve pencereden baktı,

“SİMSİYAH BİR DUVAR”….