biçimsiz bir yangına teslim içim
ne anlamı kaldı yaşamın ve birazda gülmenin
heveslerimde yok artık
hiç kimselerimde
bir canım var
o da çıksın istiyorum
gecelerin içinde ağlamaklı bir hayalim ben
acıları her gün daha da büyüyen
imkansızlıklara esir
yaşamaya köle
sıradan biri gibi duran
yok oluşum ben
içim az az eriyor
incelte incelte fikrimi
yüzüne yüz sürüp huzur bulduğum sen
yolun sonu ayrılık
kal der gibi duruyor giden sensizlik
yüreğimin ucunda asılmış koca bir sevda var
bir bir düşüyor gözlerimin incisi
acımtırak içtiğim sular
susuzluğu kendime eş tuttum
ölümün yakışıklısı var mı bilmem
aradığım da o değil aslında
bir an önce bir kerede gitmelik
ve
hiç yaşanmamış saymak hayatı
hoşçakal
saymıyorum artık günleri
günlerde bana bitti artık

Derya OKTAY