Videoyu izlemek için resimi tıklayınız.

Bir beyaz gemiydi ayıran onları,

Kadın güvertedeydi, adam rıhtımda.

Şimdi unuttum yüzünü kadının,

Adamın gözleri aklımda.

Kana bulanmış bıçaklar gibi,

Uzun kirpikleri ıslaktı.

Adam dertli, adam darmadağın,

Dokunsalar ağlıyacaktı.

Derken bir düdük öttü ansızın,

Bembeyaz gemi gitgide ufaldı,

Korkunç yalnızlığı ile başbaşa

Rıhtımda bir adam kaldı.

Ümit Yaşar OĞUZCAN

ShareThis

Bizim hiçbir hürriyetimiz yok

Hiçbir hürriyetimiz

Ne konuşmak, ne çalışmak, ne sevişmek

Sen orda bağrına bas dur en büyük çileyi

Ben burda en büyük çileyi doldurayım

Ekmağe muhtaç ,hürriyete muhtaç ,sana muhtaç

Sen orda dalından koparılmış bir zerdali gibi dur

Ben burda zerdalisiz bir dal gibi durayım…

A.KADİR

ShareThis

Bir gün sormuşlar ermişlerden birine, ‘Sevginin sadece sözünü edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark vardır?’. ‘Bakın göstereyim…’ demiş ermiş.

Önce sevgiyi dilden gönüle indirememiş olanları çağırarak onlara bir sofra hazırlamış.

Hepsi oturmuşlar yerlerine derken, tabaklar içinde sıcak çorbalar gelmiş.

Arkasından da derviş kaşıkları denilen bir metre boyunda kaşıklar.

Ermiş: ‘Bu kaşıkların ucundan tutup öyle yiyeceksiniz.’ diye de bir şart koşmuş.

‘Peki…’ demişler ve içmeye teşebbüs etmişler.

Fakat o da ne? Kaşıklar uzun geldiğinden bir türlü döküp saçmadan götüremiyorlar ağızlarına.

En sonunda bakmışlar beceremiyorlar, öylece aç kalkmışlar sofradan.

Bunun üzerine ‘Şimdi…’ demiş ermiş. ‘Sevgiyi gerçekten bilenleri çağıralım yemeğe.’

Yüzleri aydınlık, gözleri sevgi ile gülümseyen ışıklı insanlar gelmiş oturmuş sofraya bu defa.

‘Buyrun’ deyince, her biri uzun boylu kaşığını çorbaya daldırıp, karşısındaki arkadaşına uzatarak içirmiş.

Böylece her biri diğerini doyurmuş ve şükrederek kalkmışlar sofradan.

‘İşte…’ demiş ermiş: ‘Kim ki hayat sofrasında yalnız kendini görür ve doymayı düşünürse, o aç kalacaktır.

Ve kim arkadaşını düşünür de doyurursa, o da arkadaşı tarafından doyurulacaktır.’

ŞÜPHESİZ, HAYAT PAZARINDA DAİMA SEVGİYİ PAYLAŞANLAR KAZANACAKTIR

ShareThis

Anne dışarıda alış-verişteydi. İki buçuk yaşındaki bebeğe babası gözkulak oluyordu. Aslında bu pek de zor bir şey değildi.

Yavrucak halının üzerinde ‘çay seti’ oyuncağıyla oynarken baba da koltuğunda gazetesini okuyor, ara sıra da
bebeğinin kendisine -çay seti oyuncağının minik plastik fincanlarıyla- ikram ettiği suları çay niyetine içerek oyuna iştirak ediyordu.

Derken anne eve geldi. Baba anneye sus işareti yapıp, bebeği izlemesini istedi. Bu çok şirin hareketini annenin de görmesini istiyordu. Anne, bebeğin elinde çay fincanıyla salondan çıkıp, biraz sonra içi su dolu
olarak babasına getirmesini ve babanın da onu çaymış gibi içmesini seyretti. Sonra gayet sakin bir tavırla elindekilerle mutfağa geçerken eşine seslendi:
- ‘Uzanabildiği tek su kaynağının klozet olduğunu biliyorsun, değil mi?’

Sonuç-1: Anneler evlatlarını çok sever ve onlara dair her şeyi bilir.
Sonuç-2: Babalar da evlatlarını çok sever ama onlara dair bir çok şeyi bilmez.

ShareThis

Aynı kalp rahatsızlığıyla aynı kaderi paylaşan iki yaşlı adam,aynı odayı da paylaşıyorlardı.Tek fark biri cam kenarında diğeri ise duvar dibinde yatıyordu.Cam kenarındaki yaşlı adam her gün camdan bakarak arkadaşına dışarısını anlatırdı.

-”Bugün deniz sakin ,yine de hafif rüzgar var sanırım,çünkü uzaktaki teknenin yelkenleri rüzgarla doluyor.Park bu sabah sakin,iki salıncak dolu iki salıncak boş,dünkü sevgililer yine geldi,aynı yere oturup konuşmaya başladılar,el ele tutuştular, ne kadar da yakışıyorlar birbirlerine.

-Erguvan ağaçları ne kadar güzel açmış.Her yer mor bir renk almış,erik ağaçları da beyaz çiçekleriyle onlara eşlik ediyor.Denizin üzerindeki martılar bu günkü yemeklerini arıyorlar,ne güzel de dalıyorlar suya.”

Günler böyle geçip gidiyordu,taki cam kenarındaki adam kalp krizi geçirene kadar.İşte o anda duvar kenarındaki adam düğmeye bassa kurtaracaktı arkadaşını ama şeytana uydu,bunca zamandır sadece dinleyebiliyordu,artık görebilirdi de,işte bunun için düğmeye basmadı ve hemşireyi çağırmadı.

Aynı kaderi paylaştığı kişiyi ölüme gönderdi ama o bunun haklı bir savunma olduğunu düşünüyordu .Ertesi gün hasta bakıcılar ölen yaşlı adamın yerine kendisini yerleştimeye geldiler.Hemen yatağının yerini değiştirdiler,işte o günlerdir bakmak istediği manzarayı nihayet görecekti.Başını kaldırdı ve pencereden baktı,

“SİMSİYAH BİR DUVAR”….

ShareThis