Sancılarım oldu ve derin çığlıklarım.
Sevdanın platonik bakışları,
Kandırmıştı beni.
Ve sonra yağmurlu bir akşam üstü,
Teşbihe zahmetti güzellikler,
Yıldırım düştü aşkın tüm suretlerine,
Mistikte bir havası vardı bugün ayrılığın.
İkindi üstü içi geçer gibi..
Uzandı yere hüzün.
Ve sokuldu,
Demlenmiş karanfil kokulu çay sıcaklığında,
Yarin göğsüne.
İşte ne olduysa bir vesvese bir şüphe,
Aşkın dimağsında.
Ayrılığın mazereti bu ya
Tüm lehçelerde aradı beni
Bulduğu yerde zımbaladı
Asırlık hüzzam iniltilerine
Ve nasıl olduysa
Aydınlık durdu tüm karanlık
Ve nasıl olduysa
tevafuk oldu bana
Ayrılık.
Sonra serin,serin durdu önümde yar
Sonra hiç yanmamış gibi..

Derya OKTAY