Güneşle birlikte, ömür solunca
Yastığın üstüne düşer anılar
Umutlar pas tutup mazi olunca
Kendi aleminde coşar anılar

Her biri bir başka akıcı suydu
Elleri olsaydı tutunur muydu?
Limansız sığınak, belki de koydu
Yılların ardından koşar anılar

Çarmıha geriyor yaşarken çile
Unutursun demek kolaydır dile
Umutla beklenen gelmese bile
Birikip birikip şaşar anılar

Andıkça yüreğe sancısı vurur
Bazen de tebessüm yüze kondurur
Onlarla yaşamak insana onur
Dağarcık içinde taşar anılar

Yüzüne işlemiş çizgide nakış
Geçmişe döndükçe üzgündür bakış
Düşen her damlanın içinde yakış
Yağmurun sesinde, üşür anılar

Zaman denen rüzgar hoyratça eser
Estikçe yüreğe efkarı basar
Şakıyan bülbül de gün gelir susar
Geriye baktıkça yaşar anılar

Kalbe akşam düşen mor hüzün gibi
Yerinde duruyor daha dün gibi
Yaşanıyor hepsi tekrar gün gibi
Zaman ötesine aşar anılar

Sevil Nizamoğulları