Ab-ı hayat
Can suyum
Gözümün nuru
Ey gönül gözüm
Uğurum
Ve uğruna baş koyduğum
Gel dinmez bu hicran
Gel büyüdün içimde an, an
Şimdi bu kalem bu kâğıt
Şimdi ben ve bu kelam
Yalnızız…
Saymadım nicedir takvimleri
Seni götürdüğünden beri zaman
Ve sevmedim artık pazartesileri
Gidişini bir sonraki yalnızlığa bağladığından
Gel düş yakama, taşırım.
Gel düş, hiç ağır gelmesin bana
Sen düşmedikçe üstüme
Yalnızlık düşüyor zaman, zaman
Yok, âlemin başka gülcesi
Âlem sen varken güler artık
Yok, işte uğraşım, yok düşüm
Adı gül olanlar bile gülmüyor artık
Pencere önü fesleğen, pare, pare can
Can nicedir bu koku sanadır ah bir anlasan
Artık vakti geçti bahar çiçeklerimin
Küstü sana çiçekler benden çok
Ve akıntıya bıraktılar yaşlarını
Benden çok onlardır kanayan.
Gözümün nuru
Gönül gözüm
Hicranım
Gel de bitsin bu azap
Gel de dinsin bu yangın
Nicedir yansam da üşür hep bir yanım
Sanadır bu titreme
Sanadır bu ateş
Sen ben olmasam da varsın
Ama sen yokken ben hep hastayım…

Tags: , ab-ı hayat, şair, şiir